თითქოს სხვა საქართველოც არსებობდეს – იმასთან ერთად, რომელშიც ჩვენ, საქართველოს რიგითი მოქალაქეები, ვცხოვრობთ. ისინი პიაცაზე თავიანთი „ჰუნებითა და ეტლებითა“, ხალხი კი – თავის მძიმე ცხოვრებას მიათრევს.
თითქოს სხვა საქართველოც არსებობდეს – იმასთან ერთად, რომელშიც ჩვენ, საქართველოს რიგითი მოქალაქეები, ვცხოვრობთ. ისინი პიაცაზე თავიანთი „ჰუნებითა და ეტლებითა“, ხალხი კი – თავის მძიმე ცხოვრებას მიათრევს.
”ევროვიზია“ ჩემთვის მუდამ იყო მუსიკა პოლიტიკურ სცენაზე. ამაში კიდევ ერთხელ დამარწმუნა არა მხოლოდ ქართველი მონაწილეების „ფიასკომ“ ამ კონცერტში, არამედ ნახევარფინალის სამარცხვინო ფინალმა – ხელში კონვერტით კამერებისკენ მომავალი ორი აზებაიჯანელის ანცმა ღიმილმა სახეზე,
რუსი ხალხის საუკეთესო ნაწილის პროტესტის ფონზე ჩაატარა ვლადიმერ პუტინმა პრეზიდენტად კურთხევის ცერემონია.როგორც რუსული და დასავლური მედიები წერენ, არცერთი პრეზიდენტის ინაუგურაციის ზეიმი არ ყოფილა ასეთი წინააღმდეგობითა და სახალხო პროტესტით გაჯერებული. პუტინის ფიცის წუთებში პოლიცია მანქანებში ყრიდა და პოლიციის განყოფილებებში მიათრევდა მოსკოვის ათასობით მცხოვრებს.
„მხოლოდ სახე ჰქონდა გადარჩენილი, მთელი სხეული ტყვიებით ჰქონდა დაცხრილული. ბიჭებმა მითხრეს, სახე იმიტომ გადაურჩა, რომ ავტომატი, რომლიდანაც ისროდა, სახეს უფარავდაო. სამხედრო ფორმა ბიჭებმა მუზეუმს ჩააბარეს, სანამ წაიღებდნენ (ეს კი დაკრძალვის დღე იყო), ფორმას ვეფერებოდი და ჯიბიდან ჩემი სურათი გადმოვარდა, ახალგაზრდობისას ფოტოატელიეში გადაღებული
ქართულ–აფხაზური ურთიერთობის ისტორიას საქართველოში დღემდე არავინ იკვლევს. პრესაში ფრაგმენტულად თუ გაიხსენებს რომელიმე ისტორიკოსი ამ ურთიერთობის ამსახველ შორეულ ფაქტებს.
თებერვლის ამ დღეს, როცა ტელევიზიები მიაქვს სისხლისფერი ყაყაჩოებით მკერდშემოსილი ადამიანების პროტესტს, ჩემში სხვა პროტესტის განცდა მატულობს – ესეც იმ პროტესტის ნაწილია, მასავით ძლიერი, უსამართლობის გამო გაჩენილი და დაუმთავრებელი.
დღეს რუსეთის პრეზიდენტმა დიმიტრი მედვედევმა წინასაარჩევნო კამპანიის ფარგლებში თავის მხარდამჭერებთან შეხვედრისას საკმაოდ ხისტი და შეურაცხმყოფელი განცხადება გააკეთა საქართველოს პრეზიდენტის მიმართ, მან შეშლილი უწოდა მიხეილ სააკაშვილს შემდეგ განცხადებაში:
სომხების 1915 წლის გენოციდის აღიარებამ მსოფლიოს უკვე მერამდენე ქვეყნის მიერ და, უფრო მეტიც, კრიმინალური სანქციის დადებამ მათთვის, ვინც უარყოფს ამ გენოციდს, კიდევ ერთხელ დამარწმუნა, რომ პოლიტიკური იდეოლოგია წარმართავს მსოფლიო საერთაშორისო აზრს, ადებს ქვეყნებს ფასს, უქმნის შემდგარი ან შეუმდგარი ქვეყნების იმიჯს.
მედიების პოლიტიკურ და ინტერესთა ჯგუფებზე დამოკიდებულების „აღმოჩენა“და ამაზე საყოველთაო აჟიოტაჟის ატეხვა ერთი შეხედვითვე სასაცილოდ გამოიყურება. მით უმეტეს, როცა ეს „აღმოჩენა“ პოლიტიკურ გარიგებებში კარგად გამობრძმედილ მედიასაშუალებებს შეეხება.
საქართველოს პრეზიდენტმა, რომელიც ახალი და თბილისის შემდეგ ყველაზე დიდი ქალაქის აშენებას გეგმავს, დღეს სამეგრელოს საზოგადოებასთან შეხვედრაზე მოუწოდა ქართველებს, ხაზგასმით კი აფხაზეთიდან დევნილ ქართველებს, რომ წავიდნენ და იცხოვრონ ამ ქალაქში.
ლია ტოკლიკიშვილი დღეს მედიები საქართველოში უკვე ცალსახად შეგვიძლია შევაფასოთ, როგორც მხოლოდ კომერციული, მხოლოდ ფინანსურ მოგებასა და საბაზრო წესებს დამორჩილებული.
დღეს აფხაზეთის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის თავდაცვის სამინისტროს წარმომადგენლებთან შეხვედრაზე პრეზიდენტობის ერთ–ერთმა კანდიდატმა რაულ ხაჯიმბამ ასეთი სიტყვით მიმართა შეკრებილებს: „ხშირად მეუბნებიან, ნაციონალისტი ხარო. მეც ასე ვფიქრობ – რაღაცა დოზით ნაციონალისტი ვარ, რადგან მიყვარს ჩემი ხალხი – აფხაზები, რუსები, სომხები, ქართველები.“
ყველაფერი იმაზე ადრე დაიწყო, ვიდრე ის ინტერვიუ გამოქვეყნდებოდა, რომელშიც ცნობილმა რეჟისორმა, რუსთაველის თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელმა რობერტ სტურუამ საქართველოს პრეზიდენტი სომეხად მოიხსენია და იქვე აღნიშნა, რომ მას არ უნდა სხვა ეროვნების პრეზიდენტი ჰყავდეს.
დღეს გავრცელებულმა ინფორმაციამ, რომ მთავარ პროკურატურასთან საპროცესო შეთანხმების გაფორმების შემდეგ დაკავებული რეპორტიორები გათავისუფლდებიან, სიმართლე გითხრათ, არ გამახარა. და ამისთვის ბოდიშს ვიხდი თითოეულ მათგანთან. ეს მათი დამარცხებაა.
დღეს „აპსნიპრესმა“ გაავრცელა ინფორმაცია, რომ 14 ივლისს სოხუმის სანაპირო ბაღში გაიმართა დღესასწაული „ბავშვობის ზეიმი“ . ზეიმს სოხუმელ ბავშვებთან და მათ მშობლებთან ერთად სტუმრებიც ესწრებოდნენ.
დღეს დილიდან საშინელ ხასიათზე დამაყენა გავრცელებულმა ინფორმაციამ ფოტორეპორტიორების დაკავების შესახებ. მათგან ორს ვიცნობ: ირაკლი გედენიძეს და გია აბდალაძეს. გია ჩვენს რედაქციასთან წლების განმავლობაში მეგობრობდა, მისი ფოტოები ჩვენს გაზეთშიც იბეჭდებოდა, როგორც ბევრ სხვა გაზეთში. ჯაშუშობა - თავად სიტყვა არა მხოლოდ შიშის გრძნობას ბადებს ადამიანებში, არამედ მათგან გაუცნობიერებელი გამიჯვნის ემოციაც გიჩნდება.
ჩემი აზრით, ძალზე საინტერესოა აზრი, რომელიც რუსული მედიისთვის მიცემულ ინტერვიუში საქართველოს შესახებ გამოთქვა სოხუმის ხელისუფლების ლიდერმა ალექსანდრე ანქვაბმა: ჩვენთან ჩამოსული უცხოელი სტუმრები, როდესაც საუბრობენ დემოკრატიაზე, მაგალითად ასახელებენ საქართველოს. ამას კი ანქვაბი ცხადია არ იზიარებს.
მინდა გამოვეხმაურო ინტერნეტგაზეთ „პრესაჯიში“ დღეს გამოქვეყნებულ ინტერვიუს მსახიობ ოთარ კობერიძესთან. ჩემი ღრმა რწმენით, ეს ინტერვიუ გახლავთ ჟურნალისტური ეთიკის საჯარო და გამომწვევი დარღვევის ნიმუში.
ქართულ–აფხაზური ურთიერთობის ისტორიას საქართველოში დღემდე არავინ იკვლევს. პრესაში ფრაგმენტულად თუ გაიხსენებს რომელიმე ისტორიკოსი ამ ურთიერთობის ამსახველ შორეულ ფაქტებს.
თებერვლის ამ დღეს, როცა ტელევიზიები მიაქვს სისხლისფერი ყაყაჩოებით მკერდშემოსილი ადამიანების პროტესტს, ჩემში სხვა პროტესტის განცდა მატულობს – ესეც იმ პროტესტის ნაწილია, მასავით ძლიერი, უსამართლობის გამო გაჩენილი და დაუმთავრებელი.
დღეს „აპსნიპრესმა“ გაავრცელა ინფორმაცია, რომ 14 ივლისს სოხუმის სანაპირო ბაღში გაიმართა დღესასწაული „ბავშვობის ზეიმი“ . ზეიმს სოხუმელ ბავშვებთან და მათ მშობლებთან ერთად სტუმრებიც ესწრებოდნენ.
დღეს დილიდან საშინელ ხასიათზე დამაყენა გავრცელებულმა ინფორმაციამ ფოტორეპორტიორების დაკავების შესახებ. მათგან ორს ვიცნობ: ირაკლი გედენიძეს და გია აბდალაძეს. გია ჩვენს რედაქციასთან წლების განმავლობაში მეგობრობდა, მისი ფოტოები ჩვენს გაზეთშიც იბეჭდებოდა, როგორც ბევრ სხვა გაზეთში. ჯაშუშობა - თავად სიტყვა არა მხოლოდ შიშის გრძნობას ბადებს ადამიანებში, არამედ მათგან გაუცნობიერებელი გამიჯვნის ემოციაც გიჩნდება.
ჩემი აზრით, ძალზე საინტერესოა აზრი, რომელიც რუსული მედიისთვის მიცემულ ინტერვიუში საქართველოს შესახებ გამოთქვა სოხუმის ხელისუფლების ლიდერმა ალექსანდრე ანქვაბმა: ჩვენთან ჩამოსული უცხოელი სტუმრები, როდესაც საუბრობენ დემოკრატიაზე, მაგალითად ასახელებენ საქართველოს. ამას კი ანქვაბი ცხადია არ იზიარებს.
მინდა გამოვეხმაურო ინტერნეტგაზეთ „პრესაჯიში“ დღეს გამოქვეყნებულ ინტერვიუს მსახიობ ოთარ კობერიძესთან. ჩემი ღრმა რწმენით, ეს ინტერვიუ გახლავთ ჟურნალისტური ეთიკის საჯარო და გამომწვევი დარღვევის ნიმუში.
